غلامرضا بنی اسدی

حیات: " رقصنده با مرگ" ها هم خود را به این صحنه رسانده اند تا جای "خیانت" خالی نماند. منافقین و جنایت پیشگانی از این دست هم هیزم این معرکه اند. اما یادشان رفته است انگار که؛ «شیعه پرنده ای است که افق پروازش خیلی بالاتر از تیرهای ان هاست. پرنده ای که دو بال دارد: یک بال سبز و یک بال سرخ.» بال سبز این پرنده را مهدویت و عدالت خواهی و بال سرخ را شهادت طلبی که ریشه در کربلا دارد و شیعه را فنا ناپذیر کرده است معرفی می کند.

شیعه در طول تاریخ این را ثابت کرده است و در قرن اخیر نیز این نظریه، از هر کسی که باشد به تجربه ثابت شده است شیعه با عاشورا و انتظار زنده و با ولایت پیروز است. پیروزی انقلاب و سپس حوادث پرفراز و نشیب که بر ما گذشته است گواه این ماجراست و دفاع مقدس هشت ساله ما نیز شاهد به شهادت کمال یافته این روایت است.

کربلای 5 که 32 سال پیش در چنین روز هایی شلمچه را عطر کربلا زده بود، به تنهایی کافی است تا بگوئیم که هستیم و سهم مان در تاریخ سازی به چه اندازه است. هر روز و شب این عملیات، هر شهیدی که برخاک می افتاد و حتی هر رزمنده ای که خشاب سلاحش را عوض می کرد، نشان از تراکم انرژی مقدس برای ادامه راه داشت. انرژیی که به حصر زمان خود و زمین خویش در نمی آمد بلکه ذخیره راهبردی این تفکر می شد که به روزگاران، چراغ غیرت را روشن نگهدارد. روشن هم نگه داشت. نبرد حق طلبان جهان در فلسطین و لبنان و سوریه و عراق و یمن و.... به روشنا و گرمای همان چراغ است که دارد آبروی زمین را می خرد و به زمان، اعتباری تازه می بخشد. حالا چه آقای فوکویاما، این سخن حق را گفته باشد یا نه، مهم نیست، مهم این است که این حقیقت دارد راه خود را به سوی آینده باز می کند و نه تنها ذخیره فرداها که سرمایه ابدیت انسان را در پهنه زمین فراهم می کند.

مهم این است که در ایران، شیعه فقط اسم پیروان یک مذهب نیست بلکه اسمی است با مسمی برای همه حق طلبان که به هر دین و مذهب، زیر پرچم جمهوری اسلامی ایستاده اند و دندان می شکنند از هرکس که به سوی ما چنگ و دندان نشان دهد. این را ، این پیغام را به گوش بدخواهان برسانید که در این ملک، هر ایرانی، برای دفاع از وطن، یک شمشیر آخته است. اگر سرهاشان روی گردن، سنگینی می کند، بسم الله.....